† ̓Αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Κοκονός, ὁ ἀκούραστος εργάτης τοῦ Εὐαγγελίου

Στις 24 Σεπτεμ­βρί­ου ἐκοι­μή­θη ἐν Κυρίῳ, σὲ ἡλι­κία 93 ἐτῶν, ἕνα ἀκό­μη πνευ­μα­τι­κό τέκνο τοῦ π. Αὐγου­στί­νου Καν­τιώ­τη, ὁ ἀκού­ρα­στος ἐργά­της τοῦ Εὐαγ­γε­λί­ου ἀρχι­μαν­δρί­της Ιερό­θε­ος Κοκο­νός.

Γεν­νή­θη­κε τὸ 1933 στὸν Κού­τουρ­λα — Μετο­χί­ου Εὐβοί­ας καὶ στὸ ἅγιο βάπτι­σμα ἔλα­βε τὸ ὄνο­μα Ἰωάν­νης. Πρω­τό­το­κο τέκνο τοῦ Λάμ­πρου καὶ τῆς Στα­μά­τως, γόνος πολύ­τε­κνης οικο­γε­νεί­ας (4 αγό­ρια και 2 κορί­τσια).

Ὡς μαθη­τὴς ἔφθα­σε μέχρι τὴν Δ ́ τάξι Δημο­τι­κοῦ· ὁ τότε ἐμφύ­λιος δὲν τοῦ ἐπέ­τρε­ψε να τελειώ­σῃ τὸ σχο­λεῖο.

Στὰ ἐφη­βι­κά του χρό­νια, εργα­ζό­με­νος ὡς ἀρτο­ποιὸς στὴν Κύμη Εὐβοί­ας, γνώ­ρι­σε τὸν ἱερο­κή­ρυ­κα τῆς μητρο­πό­λε­ως Καρυ­στί­ας ἀρχι­μαν­δρί­τη Αὐγου­στῖ­νο Καν­τιώ­τη, παρα­κο­λου­θοῦ­σε τὰ κατη­χη­τι­κά μαθή­μα­τά του στὰ ἐργα­ζό­με­να παι­διά, καὶ τὸν ἔκα­νε πνευ­μα­τι­κό του πατέ­ρα.

Μὲ τὴν προ­τρο­πὴ τοῦ π. Αὐγου­στί­νου ὁ Ἰωάν­νης συνέ­χι­σε τις σπου­δές του· ὡλο­κλή­ρω­σε το Δημο­τι­κὸ καὶ ἀκο­λού­θως τὸ νυκτε­ρι­νὸ Γυμνά­σιο, καὶ ἔπει­τα εἰσή­χθη στη Θεο­λο­γι­κὴ Σχο­λὴ τοῦ ̓Αρι­στο­τε­λεί­ου Πανε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης, ἀπ’ ὅπου καὶ ἔλα­βε τὸ πτυ­χίο του.

Τὸ 1966 ὑπῆρ­ξε ιδρυ­τι­κό μέλος τῆς ἱερα­πο­στο­λι­κῆς ἀδελ­φό­τη­τος «Ὁ Σταυ­ρός».

Το 1967 ὁ π. Αὐγου­στῖ­νος ἐκλέ­γε­ται ἐπί­σκο­πος καὶ ὁ Ἰωάν­νης, ὡς ἀφω­σιο­μέ­νος μαθη­τής του, τὸν ἀκο­λου­θεῖ στὴ Φλώ­ρι­να.

Μετὰ ἀπὸ λίγο ὁ Ἰωάν­νης κεί­ρε­ται μονα­χός, λαμ­βά­νει τὸ ὄνο­μα Ἱερό­θε­ος, καὶ χει­ρο­το­νεῖ­ται διά­κο­νος μὲν στις 21 Ιανουα­ρί­ου, πρε­σβύ­τε­ρος δὲ στὶς 14 Απρι­λί­ου 1968.

Ὑπη­ρε­τεῖ ἀρχι­κὰ ὡς ἐφη­μέ­ριος στὴν ἐνο­ρία ἄνω Κλει­νῶν καὶ ἀργό­τε­ρα τοπο­θε­τεῖ­ται προϊ­στά­με­νος τοῦ μητρο­πο­λι­τι­κοῦ ναοῦ Αγ. Παν­τε­λε­ή­μο­νος, γενι­κὸς ἀρχιε­ρα­τι­κὸς ἐπί­τρο­πος καὶ ὑπεύ­θυ­νος τοῦ Γενι­κοῦ Φιλο­πτώ­χου Ταμεί­ου. Ὡς ἀρχι­μαν­δρί­της ὁρί­ζε­ται ἡγού­με­νος τῆς ἱ. μονῆς Κλα­δορ­ρά­χης.

Τὰ ἔτη 1971–1972 πρω­το­στα­τεῖ στὴν ἀνέ­γερ­σι τοῦ νέου ναοῦ τοῦ Αγ. Παν­τε­λε­ή­μο­νος. Στὸ ἑξῆς ἐξει­δι­κεύ­ε­ται στὴν ἀνέ­γερ­σι ναῶν καὶ κτη­ρί­ων σὲ ὅλη τή μητρό­πο­λι Φλω­ρί­νης. Ἕνα ἀπὸ τὰ τελευ­ταῖα ἔργα του ἦταν ἡ ἀνοι­κο­δό­μη­σι τοῦ ἱ. ναοῦ Αγ. Αὐγου­στί­νου, καθο­λι­κοῦ τῆς ἐν συνε­χείᾳ ἱδρυ­θεί­σης ὁμω­νύ­μου γυναι­κεί­ας κοι­νο­βια­κῆς μονῆς, τῶν μονα­ζου­σῶν τῆς ὁποί­ας ἦταν πνευ­μα­τι­κὸς πατὴρ καὶ πρὸ τῆς ἱδρύ­σε­ως αὐτῆς.

Ἡ σπου­δαιό­τε­ρη ὅμως προ­σφο­ρά του ἦταν ἡ ἀθό­ρυ­βη οἰκο­δο­μὴ τῶν ψυχῶν στὸ ἐξο­μο­λο­γη­τή­ριο. Ἐκεῖ ἐνέ­πνεε τὸν φόβο Κυρί­ου, τὴν ἁγία μετά­νοια, τὸ γνή­σιο ἐκκλη­σια­στι­κό φρό­νη­μα, τὴν ἀκε­ραιό­τη­τα πίστε­ως καὶ ζωῆς. Αὐτὴ ἡ προ­σφο­ρά του τὸν ἐπέ­βα­λε ὡς πνευ­μα­τι­κὸ πατέ­ρα πλή­θους πιστῶν. Τὰ πνευ­μα­τι­κά του τέκνα, συγ­γε­νεῖς, φίλοι, συνερ­γά­τες, ἀκό­μη καὶ ἐχθροὶ μαρ­τυ­ροῦν πῶς τὸν γνώ­ρι­σαν τίμιο, ἁπλό, συνε­πή, καθα­ρό, στα­θε­ρό, ἀνε­ξί­κα­κο, ταπει­νό, θυσια­στι­κό πρό­τυ­πο κλη­ρι­κοῦ, σέμνω­μα τῆς Ὀρθο­δό­ξου Ἐκκλη­σί­ας.

Αξιο­ση­μεί­ω­τη ἡ ἑξῆς σύμ­πτω­σι. Τὴν ἴδια ἡμέ­ρα καὶ ὥρα τῆς ἐκδη­μί­ας του π. Ἱερο­θέ­ου, στὴν ἱ. μονὴ ̔Αγ. Παρα­σκευ­ῆς Μηλο­χω­ρί­ου Πτο­λε­μα­ΐ­δος ἐξε­δή­μη­σε προς Κύριον σὲ βαθὺ γῆρας καὶ ὁ ἡγού­με­νος αὐτῆς μαχη­τι­κὸς καὶ ὁμο­λο­γη­τὴς ἀρχιμ. Μάξι­μος Δ. Καρα­βᾶς, πνευ­μα­τι­κὸ τέκνο τοῦ π. Αὐγου­στί­νου Καν­τιώ­τη, καὶ μέλος τῆς ὀρθο­δό­ξου ἱερα­πο­στο­λι­κῆς ἀδελ­φό­τη­τος «Ὁ Σταυ­ρός».

Εὐχό­μα­σθε ὁ Κύριος νὰ τοὺς κατα­τά­ξῃ μετὰ τῶν Ἁγί­ων του, καὶ νὰ εὔχων­ται γιὰ μᾶς τοὺς παρα­λει­πο­μέ­νους. Αἰω­νία ἡ μνή­μη τους!

(* Γιὰ τὸ παρὸν κεί­με­νο τῆς νεκρο­λο­γί­ας ἐλή­φθη­σαν πολ­λὰ στοι­χεῖα καὶ ἐκφρά­σεις ἀπὸ τὴν ἐφη­με­ρί­δα «Ὀρθό­δο­ξος Τύπος» φ. 2560 / 10–10-25, σ. 1, ἄρθρο: «Τιμὴ εἰς κοι­μη­θέν­τα, λευ­καν­θέν­τα κλη­ρι­κόν»).