ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Γύρω ἀπὸ τὸ μυστή­ριο τῆς Θεί­ας Κοι­νω­νί­ας ἔχουν γρα­φῆ καὶ ἔχουν λεχθῆ πολ­λὰ καὶ διά­φο­ρα. Τίπο­τε ὁ διά­βο­λος δὲν φοβᾶ­ται περισ­σό­τε­ρο ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ Χρι­στοῦ, ποὺ εἶναι τὸ μόνο ἱκα­νὸ νὰ σώσῃ τὸν ἄνθρω­πο ἀπὸ τὴν ἁμαρ­τία. Ἔτσι οἱ δια­βο­λάν­θρω­ποι ξεκί­νη­σαν μία ἐκστρα­τεία κατα­συ­κο­φαν­τή­σε­ώς του, προ­κει­μέ­νου νὰ κρα­τή­σουν τοὺς χρι­στια­νοὺς μακριὰ ἀπὸ τὴ σωστι­κὴ δύνα­μί του. Ἡ πιὸ γνω­στὴ ἀπ’ ὅλες τὶς συκο­φαν­τί­ες εἶναι, ὅτι ἡ θεία κοι­νω­νία γίνε­ται αἰτία μετα­δό­σε­ως νοση­μά­των, ἐπει­δὴ γίνε­ται ἀπὸ τὴν ἴδια λαβί­δα!

Ὅμως δὲν ὑπάρ­χει καμ­μία ἀμφι­βο­λία, ὅτι ἡ Θεία Μετά­λη­ψι δὲν μετα­δί­δει μικρό­βια, διό­τι ἀκό­μη καὶ ἂν ὑπάρ­χουν τέτοια, τὸ πῦρ τῆς Θεό­τη­τος, ποὺ εἶναι τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Τοῦ Κυρί­ου, τὰ ἐξου­δε­τε­ρώ­νει. Καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι μία δογ­μα­τι­κὴ θέσι, ἀλλὰ ὑπάρ­χει ἀπό­δει­ξι. Ὅτι δὲν μετα­δί­δε­ται ποτὲ κανέ­να μικρό­βιο, ἀπο­δει­κνύ­ε­ται ἀπὸ τὴν πεῖ­ρα τοῦ καθε­νὸς πιστοῦ ποὺ κοι­νω­νεῖ. Ἀλλ’ ἀπο­δει­κνύ­ε­ται ἐπί­σης καὶ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖ­οι ὡς γνω­στὸν κατα­λύ­ουν ὅ,τι ἀπέ­μει­νε στὸ Ἅγιο Ποτή­ριο. Κανέ­νας ἱερέ­ας δὲν ἀρρώ­στη­σε ἀκό­μη καὶ ἂν ὁ ἴδιος ἦταν ἀνά­ξιος! Ἀκό­μη καὶ οἱ ἱερεῖς ποὺ ὑπη­ρε­τοῦν σὲ παρεκ­κλή­σια νοσο­κο­μεί­ων καὶ κοι­νω­νοῦν ἀπο­δε­δειγ­μέ­να ἀρρώ­στους, παλαιό­τε­ρα καὶ λεπρούς, δὲν ἀρρώ­στη­σαν ποτέ! Αὐτὸ γίνε­ται σήμε­ρα, αὐτὸ γινό­ταν αἰῶ­νες τώρα, ποὺ ὑπῆρ­χαν ἀσθέ­νειες φοβε­ρὰ μετα­δο­τι­κὲς καὶ ἀνί­α­τες. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐμπει­ρία τῆς Ἐκκλη­σί­ας μας 2.000 χρό­νια τώρα. Θὰ λέγα­με μάλι­στα, ὅτι τὸ γεγο­νὸς αὐτὸ ἀπο­τε­λεῖ μία ἰσχυ­ρο­τά­τη ἀπό­δει­ξι, ὅτι ἡ πίστι μας εἶναι ἀλη­θι­νὴ καὶ ὅτι ὁ ἄρτος καὶ ὁ οἶνος μετα­βάλ­λον­ται ὄντως σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα Χρι­στοῦ. Ἑπο­μέ­νως ἡ μετά­δο­σι ἀσθε­νειῶν ἀπὸ τὴ Θεία Κοι­νω­νία δὲν ἔχει ἀνάγ­κη θεω­ρη­τι­κῶν ἐπι­χει­ρη­μά­των γιὰ νὰ καταρ­ρι­φθῇ, ἀφοῦ καταρ­ρί­πτε­ται ἀπὸ τὴν ἴδια τή ζωή. Καὶ ἂν κάποιος λέει ὅτι πιστεύ­ει, ἀλλὰ φοβᾶ­ται νὰ κοι­νω­νή­σῃ, ἁπλὰ ἐξα­πα­τᾷ τὸν ἑαυ­τό του. Κάθε ἄλλη τοπο­θέ­τη­σι εἶναι ἐντε­λῶς περιτ­τή.

Ἂς ἔλθου­με τώρα νὰ δώσου­με ἀπάν­τη­σι καὶ σὲ κάποιους ἄλλους, οἱ ὁποῖ­οι προ­σπα­θοῦν νὰ ἐμφα­νί­σουν τὴ Θεία Εὐχα­ρι­στία ὡς εἰδω­λο­λα­τρι­κὸ ἔθι­μο ποὺ ἐπι­βί­ω­σε στὸ Χρι­στια­νι­σμό! Οἱ δωδε­κα­θεϊ­στὲς ἰσχυ­ρί­ζον­ται, ὅτι στὸ τελε­τουρ­γι­κὸ τῶν ἀρχαί­ων μυστη­ρί­ων οἱ πιστοὶ ἔπι­ναν τὸ αἷμα ἑνὸς ταύ­ρου καὶ μὲ τὸν τρό­πο αὐτὸ θεω­ροῦ­σαν, ὅτι ἀπο­κτοῦ­σαν τὴ δύνα­μι τοῦ θεοῦ Διο­νύ­σου! Ἀλλ’ ὅπως καὶ στὴν Παλαιὰ Δια­θή­κη οἱ ἱερεῖς τῶν Ἰου­δαί­ων ἔσφα­ζαν τρά­γους καὶ ταύ­ρους καὶ ἔχυ­ναν τὸ αἷμα τους ὡς σύμ­βο­λο ἀπο­λυ­τρώ­σε­ως τῶν ἁμαρ­τιῶν τῶν ἀνθρώ­πων, κάτι ἀνά­λο­γο ἔπρατ­ταν καὶ τὰ εἰδω­λο­λα­τρι­κὰ ἔθνη. Ὁ ἀρχαῖ­ος ἄνθρω­πος φέρον­τας τὸ βάρος τῆς ἁμαρ­τί­ας ἀνα­ζη­τοῦ­σε τὴ λύτρω­σι, τὴν ἀθα­να­σία, τὴν ὄντως ζωή. Ἐπει­δὴ ὅμως ὁ Λυτρω­τὴς δὲν εἶχε ἔλθει ἀκό­μη στὸν κόσμο, δημιουρ­γοῦ­σε ὃ ἴδιος ὑπο­κα­τά­στα­τα λυτρώ­σε­ως. Τὸ αἷμα εἶχε ταυ­τι­σθῆ μὲ τὴν ἴδια τὴ ζωή, μιᾶς καὶ ἡ ἀπώ­λεια αἵμα­τος ὁδη­γοῦ­σε στὸ θάνα­το. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ εἰδω­λο­λα­τρι­κοὶ λαοὶ ἐπέ­λε­ξαν τὴν πόσι τοῦ αἵμα­τος ὡς προ­σεγ­γί­ζου­σα περισ­σό­τε­ρο τὴν ἔννοια τῆς ζωῆς. Φυσι­κά, οἱ θυσί­ες αἵμα­τος τῶν ζώων εἶχαν μόνο συμ­βο­λι­κὴ καὶ ὄχι πραγ­μα­τι­κὴ σωτη­ρία. Ἀπὸ τὴ στιγ­μὴ ποὺ τὸ αἷμα τοῦ Χρι­στοῦ ἔρρευ­σε ἐπὶ τοῦ Σταυ­ροῦ γιὰ νὰ σώσῃ τὸν ἄνθρω­πο, οἱ θυσί­ες τῶν ζώων καθί­σταν­ται ἐντε­λῶς περιτ­τές. Αὐτὸ τὸ τονί­ζει μὲ ἔμφα­σι καὶ ὁ ἀπό­στο­λος Παῦ­λος στὴν πρὸς Ἑβραί­ους ἐπι­στο­λή του (Ἑβρ. 9:13–14).

Τέλος, τὸ μυστή­ριο τῆς Θεί­ας Εὐχα­ρι­στί­ας στὴ χρι­στια­νι­κὴ θρη­σκεία, δὲν μπο­ρεῖ νὰ κατά­γε­ται ἀπὸ καμ­μία εἰδω­λο­λα­τρι­κὴ θρη­σκεία, ἀφοῦ προ­ει­κο­νί­σεις τοῦ μυστη­ρί­ου βρί­σκον­ται μέσα στὴν Παλαιὰ Δια­θή­κη, σὲ χρό­νους παλαιο­τά­τους. Τὴν πρώ­τη προ­ει­κό­νι­σι τοῦ μυστη­ρί­ου τῆς Θεί­ας Εὐχα­ρι­στί­ας συναν­τᾶ­με στὸ πρῶ­το ἤδη βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Δια­θή­κης, τὴ Γένε­σι, ὅπου 2.000 ἔτη π.Χ., ὁ βασι­λιὰς καὶ ἱερέ­ας τῆς Σαλὴμ (Ἱερου­σα­λήμ) Μελ­χι­σε­δὲκ προ­σφέ­ρει στὸν Ἀβρα­ὰμ ἄρτο καὶ οἶνο (Γεν. 14:18). Ὁ Μελ­χι­σε­δὲκ εἶναι προ­τύ­πω­σι τοῦ Χρι­στοῦ, ἐνῷ ὁ ἄρτος καὶ ὁ οἶνος προ­τύ­πω­σι τοῦ Σώμα­τος καὶ τοῦ Αἵμα­τος τοῦ Χρι­στοῦ. Ἀλλὰ καὶ στὸ βιβλίο τοῦ Ἡσα­ΐα (8ος π.Χ. αἰώ­νας) δια­βά­ζου­με, ὅτι στὸ ὅρα­μα τῆς κλή­σε­ώς του στὸ προ­φη­τι­κὸ ἔργο εἶδε ἕναν ἄγγε­λο ἀπὸ τὸ τάγ­μα τῶν Σερα­φεὶμ νὰ λαμ­βά­νῃ ἀπὸ τὸ οὐρά­νιο θυσια­στή­ριο «ἄνθρα­κα» καὶ νὰ τὸν προ­σεγ­γί­ζῃ στὰ χεί­λη του γιὰ νὰ τὸν καθα­ρί­σῃ (Ἡσα­ΐ­ας 6:6–7). Πρό­κει­ται γιὰ μία ὁλο­φά­νε­ρη προ­τύ­πω­σι τοῦ καθαρ­τι­κοῦ ρόλου τοῦ μυστη­ρί­ου τῆς Θεί­ας Κοι­νω­νί­ας, ἀφοῦ ὁ ἄνθρα­κας συμ­βο­λί­ζει τὸ Χρι­στό. Σὲ ποιὰ …δάνεια λοι­πὸν ἀπὸ τὶς δαι­μο­νι­κὲς θρη­σκεῖ­ες τους ἀνα­φέ­ρον­ται οἱ ἀνόη­τοι ἀρχαιο­λά­τρες;

Εἶναι λοι­πὸν φανε­ρό, ὅτι οἱ σατα­νο­λά­τρες τῆς ἐσχα­το­λο­γι­κῆς ἐπο­χῆς μας περι­φρο­νοῦν τὴν ἁγια­στι­κὴ χάρι τοῦ Σώμα­τος καὶ τοῦ Αἵμα­τος τοῦ Κυρί­ου καὶ συνε­χί­ζουν νὰ προ­τι­μοῦν τὴν ὀργια­στι­κή- διο­νυ­σια­κὴ ἐνέρ­γεια τοῦ αἵμα­τος τῶν …ταύ­ρων. Γι΄ αὐτοὺς ἰσχύ­ει ἀπο­λύ­τως ὁ λόγος τοῦ Κυρί­ου: «αὕτη δέ ἐστιν ἡ κρί­σις, ὅτι τὸ φῶς ἐλή­λυ­θεν εἰς τὸν κόσμον, καὶ ἠγά­πη­σαν οἱ ἄνθρω­ποι μᾶλ­λον τὸ σκό­τος ἢ τὸ φῶς, ἦν γὰρ πονη­ρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα» (Ἰωάν. 3:19).